Mijn OV-chipkaart
Mood:
blue
Now Playing: Built to Spill - Wherever You Go
Mijn nieuwe OV-chipkaart
Het lijkt een donderdag als alle andere, maar voor het eerst doet de temperatuur iets wat hoort bij lente: hij klimt net boven de 15 graden uit. Een telefoontje brengt een afgezegde afspraak en zo zit ik ineens met een gat in de dag. Als dan rond elven de postbode een brief van de RET brengt met daarin mijn OV-chipkaart, is mijn keuze snel gemaakt. Die kaart ga ik vanmiddag uitproberen! Ik lees het bijgesloten foldertje aandachtig door en verbaas me over al die ‘nieuwe’ uitdrukkingen. Vroeger ging je naar een halte of een station, kocht je een kaartje en kon je reizen. Nu dien je een product aan te schaffen, moet je bij aankomst inchecken en aan het einde van de reis ook weer uitchecken. Dat begrijpt mijn schoonmoeder nooit, flitst door mijn hoofd.
Al te ingewikkeld ziet het er niet uit, maar er komen zo te zien toch nog heel wat handelingen aan te pas voor je daadwerkelijk op reis kunt. In ieder geval moet ik een apparaat opzoeken om mijn kaart op te laden. In Maassluis, waar ik woon, staat zo’n machine vast niet. Daar heeft de NS de mens al enige jaren geleden vervangen door een paal als aanspreekpunt en een productenautomaat.
Dus ga ik, moderne mens die ik me vandaag zeker voel, per eigen vervoer naar Schiedam, waar je altijd kunt parkeren voor een heel schappelijk bedragje. En vandaar zal ik dan de geneugten en gemakken proeven van de nieuwe reiskaart. Op het parkeerterrein koop ik voor maar twee euri een stalplaats voor de auto waarop hij tot morgen 7 uur mag blijven staan. Zolang wil ik niet wegblijven, maar meer keuzes biedt de automaat niet.
De eerste kast waarin ik oplaadmogelijkheden vermoed, geeft op het beeldscherm aan dat hij buiten werking is, maar dat er vast in de buurt andere, wel functionerende automaten voorhanden zijn. De poortjes, waarvan ik inmiddels begrijp dat ze horen bij die kaart van mij, staan gelukkig open, zodat ik zonder problemen het station in kan. Uit de volgende automaat die ik zie hangt een monteur. Het beeldscherm geeft geen mededelingen. Ernaast staat een kaartjesmachine van NS en die doet zo te zien nog niet aan OV-chip. Dan maar naar het loket.
Dat blijkt lastiger dan gedacht. Er is een loket en daarop hangt een briefje met in hanepoten: geen strippenkaarten en geen wisselgeld. En geen lokettist, zo zie ik want bijbehorende stoel en ruimte erachter zijn leeg, op een oude bezem na. Dan, oh vreugde, zie ik een plafondbordje met de tekst: opladen Ov-chipkaart.
YES! Die moet ik hebben. Ik kan erbij, zonder eerst weer een poortje te hoeven passeren en kijk naar wat mij te doen staat. OV-chipkaart inleggen, keuze voor een product maken en pinkaart inbrengen. Ik voer het voorgeschreven ritueel uit, er gebeurt niets. Nog een keer, weer niets. De derde keer kijk ik toevallig op het schermpje van de pinkaart en dat meldt: kaart ongeschikt. Pardon? Net nog ? 20, mee uit de muur getrokken! Andere kaart dan. Zelfde mededeling. Creditcard, idem dito.
Ik denk iets dat ik niet zal opschrijven en verplaats mij naar de tweede automaat die vriendelijk verzoekt mijn OV-chipcard in te brengen. Als ik dat doe, komt er een mededeling op het scherm: deze kaart is nog niet geactiveerd!
Dat is waar ook! In het foldertje stond iets over eerst activeren en dan pas opladen. Foute volgorde genomen. Stom! Gelukkig bevindt ik mij in een multi OV-station waar treinen, metro’s, bussen en taxi’s nijver door en langs elkaar zoeven. Dus moet hier vast een activeringsapparaat (toch geen mens, neem ik aan?) te vinden zijn. Maar het enige mens blijkt de dame van de NS die monter meldt dat (nee, hoor!) de OV-chipkaart nog helemaal niet is ingevoerd en derhalve ook niet geactiveerd kan worden.
Na een kwartier weet ik precies welke poortjes open staan, maar heb ik nog niemand gevonden die mij verder kan helpen. RET-ers zijn in geen velden of wegen te zien. Nou ja, er zit er eentje ver weg in een kantoortje, maar om daar te komen moet ik eerst een kaartje kopen. Ik verwacht er geen nut van.
Een grote moedeloosheid maakt zich van mij meester. Daar sta ik met mijn OV-chipkaart, midden in een OV-kruispunt en ik kan er niks mee.
Mismoedig slof ik terug naar mijn auto. Voordat ik wegrij pak ik mijn agenda en schrijf op: vrijdag, strippenkaart kopen!
Gepost door Meerten
at 15:54 MEST