en nou weer gewoon doen!
Now Playing: Portugal - Nederland: 1 - 0

Zie je nou wel!!

 

Meerten

 

PS Arie, die stomme vlaggetjes zijn toch wel weg als wij zaterdag thuiskomen?

Einde van Oerol 2006
Now Playing: England - Equador: 0-0

Zondagmiddag, de laatste dag van Oerol 2006. Na een klein beetje zon, regent het nu een klein beetje. Maar natuurlijk weer niet die donderbuien met wateroverlast. Nooit kunnen ze het eens juist voorspellen.

We zijn net terug van onze laatste voorstelling: Een kleine ondervraging van Comp Marius uit Antwerpen. Zalig stuk met Belgische rasartiesten waar we al eerder van hebben genoten. Je zou het eens moeten zien!

Het is mooi geweest, heel mooi. Gisteren was het prachtig weer en hadden we een indrukwekkende voorstelling van Polly Magoo. Deze Nederlandse muziektheatergroep speelde al vaker op Oerol, waaronder vorig jaar een prachtige uitvoering van Op Hoop Van Zegen met Joke Tjalsma en Helmert Woudenberg.

Dit jaar geen stuk van Heijermans, maar een eigen werk: Josenfjord/Lampedusa. Stel je voor, zoals altijd op Oerol verzamelt zich een ploeg bezoekers bij de locatie waar gespeeld wordt. Na de gebruikelijke introductie (gsm uit, niet fotograferen) volgt het: volgt u mij. Na honderd meter duiken zowel voor als achter het publiek streng kijkende militairen op, naar later blijkt Carabinieri. Ze beginnen meteen orders te schreeuwen en als makke schapen laat de groep zich in tweeën delen en meevoeren naar verschillende plaatsen. De ene ploeg komt terecht in een legertent, waar maar nauwelijks voor iedereen plaats is. Het andere publieksdeel moet zich in een groot vlot wurmen.

De voorstelling geeft een portret van twee mannen, de een bewaker/verzorger van vluchtelingen, de ander vluchteling uit Afrika die Europa probeert te bereiken. Ze geven een schrijnend beeld van de tragiek waarin zowel vluchteling als bewaker terecht komt.

Beiden hebben een kind, beiden zijn op een plaats waar ze eigenlijk nooit zouden willen wezen. Net als wij, het publiek, dat halverwege wisselt en dus beide mannen te zien en te horen krijgt. De volgepropte hete tent of de overvolle boot, het is angstig, benauwd en indrukwekkend. Alleen mogen wij er na anderhalf uur weer uit. Hoe je ook denkt over het vluchtelingenprobleem, deze voorstelling zet het zeer dicht op je lijf. We waren erg onder de indruk.

De avond er voor zagen we Buffo Operamakers met een stuk over Roeland. Prachtige mise en scène met muzikanten op het strand. Fantastisch is het iedere keer weer om te zien hoe theater gemaakt kan worden tegen een decor van louter natuur. En naar een voorstelling in de schouwburg gaan met auto is toch iets heel anders dan op de fiets stappen en vervolgens een heel stuk over het strand ploeteren om, zittend op een paar houten planken, theater te zin. Dat is Oerol.

Oerol is alweer voorbij. Naar het zich laat aanzien zal het vanavond regenen en dat is jammer. Maar het was weer mooi en nu gaan we nog heerlijk zes dagen genieten van het eiland zonder al die gewone en bijzondere mensen.

Ja, we kijken waarschijnlijk ook wel naar het voetbal vanavond. Ik hoop dat de weemoed van het afscheid van Oerol niet nog verergerd wordt door de deceptie van het Nederlands Elftal.

Maar ik denk van wel.

Meerten

 

 

 

Oerol donderdag
Now Playing: Sandy Denny
Donderdag, het is zeer winderig en koud (14 graden) maar nog niet zo koud als vorig jaar. Toen was het de eerste dagen rond de tien graden. Verder begint de zon toch weer te schijnen zoals elke middag. Dinsdagavond de Lunatics gezien. Mooi spektakel op een weide vakbij het wad, midden in de volle wind. Drie wezens proberen op hun eigen manier met zelfgemaakte apparaten te vliegen. Ze prutsen heel wat af in hun dwaze vehikels, maar komen natuurlijk geen centimeter van de grond. Veel mooie licht-, geluid-, knal- en schikeffecten. Wel jammer dat het publiek, anders dan in vroegere voorstellingen, niet betrokken wordt in de voorstelling.

Gisteren het hoogtepunt van het festival tot nu toe: Compania Gran Reyneta et Roman Photo. Een volslagen krankzinnig stuk over de set waarop een foto-roman geschoten wordt. Het oogt totaal chaotisch, maar is tot op de seconde getimed. Het heeft geen enkele zin uit te leggen hoe het was, dus dat doe ik ook niet. Maar in tijden net zo gelachen.

Gisteravond “vrij” dus maar naar het voetbal gekeken. Wat een klote-wedstrijd. Nou spelen die mannetjes dus zondagavond tijdens het afsluitingsspektakel van Oerol. Nou, ik weet wel waar ik naar ga kijken.

Verder toch iets raars: iedereen kijkt naar mij. Niet gewoon: daar loopt een bolle met een pet op, maar op een manier die opvalt. Ze kijken te lang, met iets teveel ombeschaamdheid in hun blik. Het is vreemd, misschien ben ik dubbelganger van een of andere plaatselijke held ofzo. Geen idee, maar ik krijg wel de neiging om een shirtje te laten drukken met als tekst: IK BEN HET NIET!

Vanmiddag muziektheater in West. Da’s een uur fietsen met verlenging wegens tegen de wind in. Nog even een blessure verzinnen, waardoor we toch met de auto gaan.

Oerol
Now Playing: Terschelling's zon en wind
Dinsdagmiddag. De helft van Oerol zit erop. We kwamen met veel zon en warmte. Die zijn langzaamaan overgegaan in sfeer, plezier en heel veel moois.

Dit is toch mijn eiland: de bossen, de mensen, de eigengereidheid van eiland en eilanders en vooraal dat onmetelijke strand. Gelukkig eerder met Oerol en ook nu, gebruiken theatermakers het strand voor hun voorstelling. Toen we er zondagmiddag heerlijk bloot in de zon lagen zagen we mensen druk aan het werk. Daar gaan we later in de week van genieten.

Natuurlijk stonden we zaterdag in de rij voor kaartjes, maar uiteindelijk hadden we in minder dan anderhalf uur wel zo'n beetje alles wat we hebben wilden. Dat is niet gek. (Later bleek dat we toch niet echt alles hadden, maar ook zoiets hoort bij dit festival. We zien wel wat we daaraan doen. Of niet).
We hebben een mooie voorstelling van het Volksoperahuis gezien over Hans Brinker (vinger in de dijk) tegen de actergrond van de groeiende onverdragzaameid in Nederland. Een rauwe voorstelling met simpele, maar mooie muziek. De voorstelling van zondagavond viel wat tegen. Een groep jonge theatermakers wilde vorm geven aan de mens die steeds meer wegvalt achter alle technologie. Een beetje het effect van de Da Vinci-code: een truc, gut leuk, en dan weer een truc, gut aardig en dan weer een truc. En op den duur veel te veel trucs om nog een verhaal overeind te houden.

Ook dat is Oerol: je gaat niet alleen naar gevestigde namen kijken, Oerol is juist het podium voor jonge, nieuwe theatermakers en soms zit daar iets bij wat tegenvalt. Of beter gezegd: nog beter kan.

Natuurlijk hebben we onze fietsen meegenomen, want iedereen fietst hier. Nu ja, bijna iedereen.
Gisteren hadden we even geen zin. Wij ziten in Hoorn en dan is een voorstelling in West dus 14 kilmeter heen. Dat is niet erg. Die veertien kilometer terug wel. Dus wij met de auto. Een soort Oeolzonde, maar ach, zondigen kan ook wel een leuk zijn...)

Gisteravond op het voetbalveld in West helemaal overdonderd door "Vuka, Vuka" (ontwaak!). Een voorsteling van de Rotterdamse jeugdtheaterroep Waterhuis (nog nooit wat van gezien). Een stuk over de ondergang van generaties jongeren in Zid-Afrika die hun uders verliezen aan AIDS, in de groot terecht komen en met lijmsnuiven, criminaliteit en prostitutie een potenieel kort leven pogen te verlengen. De voorstelling wordt gespeeld door Nedelandse en Zuid-Afrikaanse jongeren, aangevuld met twee volwassen acteurs (prachtrol voor Fred van der Hilst als God). Een klap voor je kop, zo'n stuk: Zuid-Afrikaanse kinderen uit een slopenwijk confronteren God ('die wereld heb jij toch gemaakt?')met de ellende en uitzichtloosheid van hun bestaan.

Nu is het dinsdagmidag, we hebben vanmorgen op de braderie wat leuke kleding gekocht en hebben daarna leukker op een terrasje een lunch genomen. En tegelijk naar die heerlijke, bizzare stroom mensen gekeken: Oerolgangers, eilanders, toeristen, een paar verdwaalde Duitsers en schoolkinderen). Net als gisteren klaart het in de loop van de dag op. Alleen begon vandaag gelukkig niet met regen. Gisteren wel en toen moesten we dus de auto leeghozen omdat we, geheel in overeenkomst met de weersverwachting, het open dakkie open hadden laten staan. Sorry, IK had het open laten staan.

Vanavond naar een van de hoogtepunten: The Lunatics. Een groep die eigenlijk is opgegroeid op Oerol en nu behoort tot de belangrijkste Nederlandse groepen die locatietheater maken: voorstellingen die gemaakt en ge?nsprireerd zijn op de locaties waar ze gespeeld worden. Daarvoor trekken we om half elf per fiets (nu wel) naar Oostrend, hier zo'n vijf kilometer vandaan, waar het spektakel om 23.00 uur begint. Dan pas is het hier donker, en eigenlijk ook dan nog niet helemaal.

(Op tv wint Duitsland in iets wat zojuist "bijna een vriendchappelijke wedstrijd werd geoemd. Leuk toch dat WK!)

Omdat El de oplader van de gsm's thuis heeft laten liggen, hebben we de eerste dagen even heel zuinig gedaan met stroom. Want anders moeten we iedere dag twee keer het eiland op en neer rijden om met de auto-oplader onze telefoons op te laden. Maar gisteren octen we een ingenieus apparaatje, waarmee je je mobiel met gewone pen-lites kunt opladen. Handig en toch slim, want er blijkt op dit hele eiland geen opladertje voor een Nokia te krijgen te zijn.

Lekker toch ook dat primitive.

Ik ga nu de fouten uit dit stukkie halen, maar wees niet boos als er toch nog een paar inzitten. Ik type dit op mijn laptopje en kan er na anderhalf jaar nog steeds niet goed mee overweg: telkens blijken allerlei letters die ik wel type, niet in beeld te verschijnen.

Waarschijnlijk tot morgen.

Bah
Now Playing: Since I've been lovin' you - Jimmy Page & Robert Plant
De dagen staan in het teken van sport. Nee, niet van dat verdomde WK voetbal. Oh, ja ik ga straks wel kijken, maar die hele commerciele rimram eromheen is toch om te kotsen. Ja het is misschien leuk je straat oranje te kleuren als dat een spontane actie is. Maar nu is de hele boel van tevoren gepland en kun je ieder onderdeeltje in de super aanschaffen.
Bah.
Bah.
Bah.

Ik hou me nu vooral bezig met onze Tourpoule en kijk tussendoor naar Roland Garros. Sluitertje won weer eens miet omdat hij zelf niet kon geloven hoe goed hij speelde in de eerste twee sets.

Dat krijg je straks in de Tour ook: jongens die zo sterk zijn dat ze dingen uithalen waar hun hoofd nog niet aan toe is. Gelukkig is er nu geen L.A. meer die dan de boel komt verpesten. Nog een klein maandje.

Naar ik begreep gaan jullie dit weekend niet beachen.
Dan zal het vast mooi weer worden.

Warren
Mood:  silly
Now Playing: Tunng - Mother's daughter
Ja ik weet het. Het blog is veel en veel te lang ongebruikt gelaten. Dat krijg je ervan als je jezelf opzadelt met voornemens.

Voornemens dienen nergens toe.

Terwijl er zulke leuke verhalen te vertellen zijn over mijn avonturen met mijn twee (binnenkort drie) OV-chipkaarten.
Komt allemaal.

Vandaag, ik heb het maar niet op de site gezet, is het Wereld anti-roken dag. Hoeft ook niet, we komen er wel. We krijgen jullie smeerlappen er wel uit. Het duurt even, maar het gaat gebeuren.

Moet ik het hier over het weer hebben? Ik, neuroot met depressieve neigingen die alleen maar opklaart als de zon flink schijnt?
Men voorspelt ons dat de zon in het eerste weekend van juni (het begin van de meteorolgische zomer) zal schijnen en de temperatuur zal OPLOPEN tot een graad of 15, 16.
Nou dat wordt dan genieten zeg! Hoeft de kachel iets minder hoog.

Gisteren voorspelde het KNMI dat er in de komende veertig jaar meer hete, droge zomers en warme, natte winters te verwachten zijn. De elfstedentocht kun je vergeten, schreef vanmorgen de krant.

IK EIS VERDOMME LEKKER WEER!

Sorry.

Mijn OV-chipkaart
Mood:  blue
Now Playing: Built to Spill - Wherever You Go
Mijn nieuwe OV-chipkaart


Het lijkt een donderdag als alle andere, maar voor het eerst doet de temperatuur iets wat hoort bij lente: hij klimt net boven de 15 graden uit. Een telefoontje brengt een afgezegde afspraak en zo zit ik ineens met een gat in de dag. Als dan rond elven de postbode een brief van de RET brengt met daarin mijn OV-chipkaart, is mijn keuze snel gemaakt. Die kaart ga ik vanmiddag uitproberen! Ik lees het bijgesloten foldertje aandachtig door en verbaas me over al die ‘nieuwe’ uitdrukkingen. Vroeger ging je naar een halte of een station, kocht je een kaartje en kon je reizen. Nu dien je een product aan te schaffen, moet je bij aankomst inchecken en aan het einde van de reis ook weer uitchecken. Dat begrijpt mijn schoonmoeder nooit, flitst door mijn hoofd.

Al te ingewikkeld ziet het er niet uit, maar er komen zo te zien toch nog heel wat handelingen aan te pas voor je daadwerkelijk op reis kunt. In ieder geval moet ik een apparaat opzoeken om mijn kaart op te laden. In Maassluis, waar ik woon, staat zo’n machine vast niet. Daar heeft de NS de mens al enige jaren geleden vervangen door een paal als aanspreekpunt en een productenautomaat.

Dus ga ik, moderne mens die ik me vandaag zeker voel, per eigen vervoer naar Schiedam, waar je altijd kunt parkeren voor een heel schappelijk bedragje. En vandaar zal ik dan de geneugten en gemakken proeven van de nieuwe reiskaart. Op het parkeerterrein koop ik voor maar twee euri een stalplaats voor de auto waarop hij tot morgen 7 uur mag blijven staan. Zolang wil ik niet wegblijven, maar meer keuzes biedt de automaat niet.

De eerste kast waarin ik oplaadmogelijkheden vermoed, geeft op het beeldscherm aan dat hij buiten werking is, maar dat er vast in de buurt andere, wel functionerende automaten voorhanden zijn. De poortjes, waarvan ik inmiddels begrijp dat ze horen bij die kaart van mij, staan gelukkig open, zodat ik zonder problemen het station in kan. Uit de volgende automaat die ik zie hangt een monteur. Het beeldscherm geeft geen mededelingen. Ernaast staat een kaartjesmachine van NS en die doet zo te zien nog niet aan OV-chip. Dan maar naar het loket.

Dat blijkt lastiger dan gedacht. Er is een loket en daarop hangt een briefje met in hanepoten: geen strippenkaarten en geen wisselgeld. En geen lokettist, zo zie ik want bijbehorende stoel en ruimte erachter zijn leeg, op een oude bezem na. Dan, oh vreugde, zie ik een plafondbordje met de tekst: opladen Ov-chipkaart.
YES! Die moet ik hebben. Ik kan erbij, zonder eerst weer een poortje te hoeven passeren en kijk naar wat mij te doen staat. OV-chipkaart inleggen, keuze voor een product maken en pinkaart inbrengen. Ik voer het voorgeschreven ritueel uit, er gebeurt niets. Nog een keer, weer niets. De derde keer kijk ik toevallig op het schermpje van de pinkaart en dat meldt: kaart ongeschikt. Pardon? Net nog ? 20, mee uit de muur getrokken! Andere kaart dan. Zelfde mededeling. Creditcard, idem dito.

Ik denk iets dat ik niet zal opschrijven en verplaats mij naar de tweede automaat die vriendelijk verzoekt mijn OV-chipcard in te brengen. Als ik dat doe, komt er een mededeling op het scherm: deze kaart is nog niet geactiveerd!

Dat is waar ook! In het foldertje stond iets over eerst activeren en dan pas opladen. Foute volgorde genomen. Stom! Gelukkig bevindt ik mij in een multi OV-station waar treinen, metro’s, bussen en taxi’s nijver door en langs elkaar zoeven. Dus moet hier vast een activeringsapparaat (toch geen mens, neem ik aan?) te vinden zijn. Maar het enige mens blijkt de dame van de NS die monter meldt dat (nee, hoor!) de OV-chipkaart nog helemaal niet is ingevoerd en derhalve ook niet geactiveerd kan worden.

Na een kwartier weet ik precies welke poortjes open staan, maar heb ik nog niemand gevonden die mij verder kan helpen. RET-ers zijn in geen velden of wegen te zien. Nou ja, er zit er eentje ver weg in een kantoortje, maar om daar te komen moet ik eerst een kaartje kopen. Ik verwacht er geen nut van.

Een grote moedeloosheid maakt zich van mij meester. Daar sta ik met mijn OV-chipkaart, midden in een OV-kruispunt en ik kan er niks mee.

Mismoedig slof ik terug naar mijn auto. Voordat ik wegrij pak ik mijn agenda en schrijf op: vrijdag, strippenkaart kopen!

MVC 1 - Schovocomca: 2-3
Er is een tijd om te praten
er is een tijd om te zwijgen


naar Prediker, uit de Bijbel

Tijd?
Now Playing: The best of Donell Lunny
Vanmorgen word ik wakker met het zinnetje:
"Harry made a bareback rider proud and free upon a horse,
And a fine coalminer for the ncb that was".
Ik weet dat het uit een liedje is, maar heb geen idee van wat of wie.

Een paar uur later zit ik aan het werk en heb ik Deutsche Kantaten before Bach opstaan. Als dat album klaar is gaat de iPod geheel automatisch over op het volgende: Sultans of Swing van Dire Straits.

Mooie plaat, jaren niet gedraaid. En in het zevende nummer hoor ik:
"Harry made a bareback rider proud and free upon a horse
And a fine coalminer for the ncb that was"

Wat een raar ding is dat toch, tijd.

Voetbal, nou en?
Now Playing: Pearl Jam
We waren een weekje in Duitsland. Daar viel ons op dat er bijna nergens iets te merken viel van naderende WK-voetbalkoorts. Slechts hier en daar in een afgelegen hoekje van een winkel zag je wat van die domme zooi die mensen tegenwoordig op hun lijf hangen bij sportwedstrijden. Maar veel was het niet.
Van die zogenaamde ontevredenheid over 'die mannschaft'viel al helemaal niets te merken.
Wel opvallend was dat bij de Duitse kledingwinkels oranje erg in de mode is dit voorjaar ....